Harald Harald
Harald (49)
 “De Bronkerk is voor mij een thuis.”
Harald komt sinds 2007 in de Bronkerk. “We waren toen net verhuisd van het Groningse Veendam naar Apeldoorn. In Veendam waren we lid van de Vrije Evangelische Gemeente. Op zoek naar een kerk in Apeldoorn, wees een bevriende predikant ons op de Bronkerk in Ugchelen. Na een paar zondagen voelden we ons thuis. Een mooie anekdote is misschien wel ons gesprek met de wijkouderling destijds. Officieel ‘hoorden we thuis’ in de Hofstad in Apeldoorn Zuid. Deel worden van de Bronkerk kon natuurlijk, maar de vraag was: “Zijn jullie van plan een actieve bijdragen te leveren?”. Die vraag vond ik eigenlijk wel heel mooi" vertelt Harald "Ik geloof wel dat we aan die voorwaarde hebben voldaan.”
In de Bronkerk zijn we samen kerk zegt Harald. “We zijn een gemeente met mensen die best van elkaar kunnen verschillen, bijvoorbeeld qua achtergrond, leeftijd, maar ook ons beeld van God en onze geloofsbeleving kan heel erg uiteenlopen. Maar in al die verschillen zijn we toch verbonden en zijn we samen één kerk. We zien naar elkaar om, we delen onze kwetsbaarheid, dan vallen de verschillen weg en blijft verbondenheid over.  Waar de kerk voor mij vroeger toch met name de plek was (het gebouw) waar je samenkomt om je geloof te voeden en gemeenschap te vormen is dat nu veel meer de samenhang van Christenen van waar dan ook. Ik zoek daarin verbinding met God, verbinding met zijn mensen, om samen te leren, te dienen en te aanbidden.”
Thuiskomen
“In de Bronkerk kom ik thuis, zoals ik voorheen in Veendam thuis was in de AE-kerk. God is er altijd te vinden. Ik ben er bij Hem thuis... dat kan overigens ook in zomaar een willekeurige andere kerk zijn. Harald vertelt over wat hem raakt in de diensten “Wat mij raakt wordt ook bepaald door wat ik meebreng. Je gaat naar de kerk met je eigen gedachten, zorgen, je vreugde en je verdriet. Soms word ik geraakt door een preek die 'spot-on' is en waarin God mij antwoorden geeft op vragen, die ik soms nog niet eens gesteld heb. Soms word ik geraakt door een lied maar zeker zo vaak ook door de ontmoeting met de mensen in de kerk. De kerk is waardevol voor mij omdat daar de kracht van verbinding is. In de kerk zijn we samen, delen we samen in lief en leed en dat is voor mij waardevol!
Niet in geld uit te drukken
De waarde van de kerk is voor mij niet uit te drukken in geld. In 'de kerk' ontmoet ik, leer ik, wil ik andere helpen en wil ik God aanbidden. Dat is voor mij zo wezenlijk dat ik mij niet wil voorstellen dat dat niet meer zou kunnen. Dus is 'de kerk' mij heel erg veel waard. Mijn bijdrage is dan natuurlijk een financiële bijdrage, want er moeten rekeningen betaald worden. Maar die bijdrage is ook deel uitmaken van die gemeenschap, je daarvoor inzetten. Als je zoveel ontvangt in de kerk, dan wil je dat in stand houden voor jezelf, voor de generaties na ons en gun je dat aan iedereen... daar draag ik graag aan bij!
 
terug